Tags

, ,

Nee“Nee” zeggen is voor mij altijd moeilijk geweest. Of het nu is om het anderen makkelijker te maken of omdat ik niet weet wat zij van mij denken als ik “nee” zeg… Of gewoon om meningsverschillen te ontwijken of omdat ik denk dat ik dat ook nog aankan…

Maar ja, zo neem je wel op den duur teveel hooi op je vork en je doet jezelf geen plezier. En dat besef je eigenlijk al heel gauw, maar tot je dan de beslissing neemt om toch eens vaker “nee” te zeggen omdat je je grenzen bereikt (of zelfs overschreden) hebt, duurt het wel even.

Ik ben ondertussen zover dat ik steeds vaker “nee” durf te zeggen. Voor mezelf, ook al denk ik, nou als ik goed plan zou het misschien nog lukken. Maar ik weet ook, hoe vaker ik “ja” zeg, hoe vaker anderen dat ook als vanzelfsprekend nemen. Ook al vind ik het nog steeds heel erg lastig, zelfs moeilijker dan “ja” te zeggen. Op dat moment tenminste.

Ik ben nu van rond 60 uur werken terug naar rond 45 uur. 36 uur krijg ik betaald en daar wil ik ook weer naartoe. Door gewoon eens “nee” te zeggen. En ook privé, om toch eens de nodige rustmomenten te pakken. Voor mijzelf en voor mijn gezin. Die hebben tenslotte ook niets aan een vermoeide en gestreste moeder / echtgenote….